KİTAP | Küçük Prens deyince

Evet biliyorum. Sürekli bu kitapla ilgili paylaşımlar yapıyorum. Bazen bir sayfasında uzun uzun kalıyor, bir satırın altını çizerken o anki ruh halime ya da o günüme rastlıyorum. Bazen kitaptaki minik kahramanın peşine takılıp hayallerine ortak oluyor bazen ben de onun gibi sıkça soru soruyorum.

Eğer "Küçük Prens"in bana ne ifade ettiğini sorarlarsa ben onu "baş ucu kitabım" diye tanımlarım. Ki sanırım kendi ölçümde en iyi tanımlamamı da bu şekilde yapabilirim. Çünkü baş ucu kitaplarımı hem kütüphanemde hem kendi dünyamda ayrı bir yere koyarım. Her halimi anlayacak bir tane olduğundan en çok beraber olduğumuz akşam saatlarinde pek sessizlik olmaz. Ve genelde onlar konuşur ben dinlerim. 

Gün boyu üzerime vantuz gibi çektiklerimden arınmaya çalışır en hafif halimle, saçımı alelade topladıktan, en rahat pijamalarımı üzerime geçirdikten sonra dizlerimi karnima çeker o anki moduma göre içlerinden birini elime alırım. 

İşte Küçük Prens de o kitaplar içinde benim gizli mabedim, sığınağım. Bu mabette gerçekler sadece bakmasını bildiğinde görünüyor. Eğer temiz bir gözle bakabiliyorsan seni de o temiz gerçekliğine dahil ediyor. Hayallere asla göz devrilmiyor, hiçbiri yüzeysel bir ön yargıyla  "saçma" damgası yemiyor. İçinde çocuk yaşamayan kimsenin tam olarak anlayamayacağı bu kitaba iyi ki "çocuk kitabı" denmiş o yüzden. 

Çünkü başka bir şekilde en çözümsüz sanılanın aslında ne kadar basit olduğunu görmek bu denli kolay ve naif olmazdı. Bazen gardını düşürmek ve şöyle bir soluklanmanın aslında ne kadar gerekli olduğu anlaşılmazdı. Hayal kurup kendi hayatını bunlarla beslemenin seni yalnızlıktan ve tüm o sıkıcı kalıplardan kurtaracağına inanılmazdı.

Ben Küçük Prens sayesinde görüyorum ki ıssız bir çöle bile düşsem bir vaha bulabilirim. Cevap alana dek dilediğim kadar soru sorabilirim. Bulunduğum bir yerden, bir şeyden koparken bir başka yerde eşşiz güzellikte pek çok şey keşfedebilirim. İstediğim şeyi göremediğimde onu kendi baktığım yerde arayabilir kendi bulunduğum yere konuşlandirabilirim.

Siz de böyle bir kitabı baş ucunuza koymaz mısınız? Eğer hala okumadıysanız da hazır yeni yıl yaklaşıyorken yeni seneye ve tüm hayatınıza armağan etmek istemez misiniz?

Herkese çokça sevgiler!

Devamını Oku

STİL | Eksik

Bu aralar bir şeylerin fazlasıyla eksik olduğunu hissediyorum. Blog ıssız, ben halsiz ve kronik grip, günler de birbirinin çok aynı sanki... Sanki üstümü örtmek için sadece bir küçük battaniyem var ve ben onu neresinden çekiştirsem olduramıyorum. Bir tarafı kapatsam diğer tarafa yetişemiyorum.

Mesela bu aralar belli şeylere yetebilmek için enerjimi dibine kadar sömürürken bazı şeyler karşısında olabildiğince düz, olabildiğince halsiz kalıyorum. Zamanın dizginleri elimdeyken gayet mutlu, ipin ucu biraz elimden kaçtığında sırtını dönmüş bir isteksiz oluyorum. :o

Ve sanırım ben feragat etmek istemiyorum. Yazma saatlerimden, okuma saatlerimden, çalışma saatlerimden, ailemle arkadaşlarımla geçen zamandan... Bunların hiçbirinden vazgeçmek istemeyince, uyku denen zavallı günah keçimin de çok üstüne gidince arada bozguna uğrayan ben oluyorum. :o

Havalar soğuk, modum ve döngüm de son zamanlarda böyle ama içimi ısıtıp sıcacık yapan şeyler de yok değil. Yekta Kopan'ın bu son öykü kitabı mesela ki onu uzun zamandır bekliyordum. O hiçbir şeye yetiremediğim battaniyemi üstüme alıp bitmesin diye günlere yaya yaya bu sıcacık öyküleri okuyorum.  Her birinin çabasızlığına, yalınlığına, su gibi akışına hayran kala kala sayfaları resmen ballandırıyorum. Açıkta kalan ve yetemediklerim ise bir köşede duruyor  görüyorum. Ama o kadar pervasızlığın da kime ne zararı vardır ki?

Mutlu haftalar herkese...

Devamını Oku

STİL | Tekrar

Hayatta en büyük mutsuzluk sebeplerimi sorsalar ilk üçümden biri mutlaka tekrara düşmek olur. Aynı kelime bile defalarca söylendiğinde anlamını yitiriyorsa sürekli yapılan aynı şeylerin sonu da bana göre anlamsız bir hayata çıkar. Farklı güzeldir. Denemek, cesaret etmek, değişmek, bazen ufacık kımıldamak bile iyi gelir.

Ama tekrarının süreklilik kazandığı can sıkmayan, aksine yeni keşif kapıları açan şeyler de yok değil. Mesela Sabahattin Ali'nin Kürk Mantolu Madonna'sı. Tekrar tekrar okuduğum başucu kitaplarımdan olan Kürk Mantolu Madonna'dan sıkılmayı bırak her seferinde hiç okumamışım gibi hissettiğim bile oluyor. Şu sıralar yine keşfetmediklerimi keşifteyim.

Sarı sonbaharın sadece bu halini seviyorum. Onun dışında geçiş dönemi oluşundan, yazın ardından olanca sevimsizliğinden, gribi soğuk algınlığı bol mevsim oluşundan hiç hoşnut değilim. Sonbahar bence sadece böyle yapraklarla güzel.

Ve bazı şeyler de tekrar tekrar olsa bile öyle güzel. Bir roman, çok sevdiğin bir ceket, dolabının jokeri bir siyah elbise, her şeye uydurduğun bir çift küpe, bir beyaz gömlek, bir bordo oje... Bu yazı da onlardan üçüne teşekkür mahiyetinde olsun. Bir aiyah cekete, bir bordo ojeye, ama en çok da Kürk Mantolu Madonna'ya...

Devamını Oku

STİL | Mucize

Okumayı hep çok sevdim ve hiçbir zaman, hiçbir dönem tek bir kitap insanı olamadım. Aynı anda okuduğum, o günkü ruh halime göre yanımda veya başucumda olan farklı kitaplarım oldu hep. Geçtiğimiz bir hafta içi de çok siyah beyaz hissettiğim, sadelikten güç almak istediğim bir gündü, ben de yanıma Justine Picardie'nin "Coco Chanel Efsanesi ve Hayatı"nı almıştım.

Fırtınanın hiç dinmediği, suların hiç durulmadığı bir hayattan bir peri masalı yaratmak, tüm zorluklardan başarıyla çıkmak, fark yaratmak, ufak şapka dükkanlarından zirveye oturmak... Chanel'inki gerçekten kitabı yazılacak, adını daha kaç yüzyıla kazıyacak bir hayatmış. Ancak tüm o ışıltılı hayata, katlanarak büyüyüp parıldayan başarılara rağmen kırık ve yalnız bir kalbi olmuş... Coco Chanel Efsanesi ve Hayatı'nda zor bir hayatın öyküsüne serpilmiş bir sürü mucize de var. Ve Chanel'in o dev mucizelerin zeminini aslında ne zorluklarla ve kendi yordamıyla doldurduğu... Gabrielle iken nasıl Coco Chanel olduğu...

Ben de bu kitapla evden çıkarken ona siyah beyazlarımı uydurdum. Bu ikilinin uyumunu, sadelikten gelen şıklığı, yalınlıkta gizli zarafeti, 'var ama yok' algısını, 'less is more' mottosunu da her zaman çok sevip şaşaaya yeğliyorum.

Aslında hayatımız boyunca oturmaya çalışan stilimiz, bizimle büyüyüp gelişiyor, ancak bir ekseni var ve o eksenden kolay kolay çıkmıyor. Ben Chanel'i okurken onunla siyah-beyazların ve yalın zarafetin ekseninde kesiştiğimizi gördüm. Bir gün belki özbeöz bir Chanel parçayla da yollarımız kesişebilir; o zaman yalın-sade bir sevinç yaşar mıyım? Hiç zannetmiyorum :)

Devamını Oku

KİTAP | Kaderini çizerken cetvel kullanamazsın

Şimdi söyleyeceğim şeyi 90'larda çocuk olanlar daha iyi anlayabilir. :) O zamanlar sabahın kör saati uyanıp çizgi film izlemek diye bir şey vardı. Neredeyse gün aydınlanınca uyanılır, ekmek arası peynir-kola, akşamdan kalmış yaş pasta, cips, çikolata vs. atışıtırarak tüm kahvaltı klasikleri yer ile yeksan edilir, Tom ve Jerry, Temel Reis, Power Rangers keyfi yapılırdı. :)

Renkli mi renkli bir dünyada, hayli hızlı akan bir zaman diliminde hayal karakterlerin gerçek hayatı temsiliydi o çizgi filmler. Hem gerçek hem hayal; aslında zor bir denge ama biz şanslı çocuklardık ve o çizgi filmlerle büyüdük.

İşte bu roman da o çizgi filmler tadında bir roman olmuş. Karakterler hayal ürününün dibi. Ama aslında bir o kadar da aramızdalar. Romanda yaşananlar olağanüstülükte zirve yapmış. Ama aslında bir o kadar da gündelik rutinlerimiz arasındalar.

Kapağındaki yanar dönerli ekranla ve her okuduğumda altını defalarca çizmek isteyeceğim cümlelerle Murat Menteş son zamanların en okunası romanlarından birini yazmış. Yazının başlığı da yine o çok sevdiğim cümlelerinden biri oldu. Şimdi ben susayım kitaptan bazı altını çizdiklerim konuşsun. Okuyacak kitap arayanlara da naçizane tavsiyem; Ruhi Mücerret aklınızın bir köşesinde değil, en unutmayacağınız yerinde bulunsun!

"...Bir insan acıdan delirdiğinde, diğerleri onun acısını değil, deliliğini görürler."

"...Ben ne söylüyorum tamburum ne çalıyor. Hayat bir insanın duası, diğerinin şükrüne gelince canlanırdı hani?"

"...Bir davranışla ilgili olarak "Asla yapmam" dediğimde, tam da öyle davranmama varan bir geri sayım başlıyor."

"...Ölümden dönmüştüm. Fakat hayata değil."

"...Olaylara hep aynı açıdan bakarsan gerçek kararır."

"...Para tüm kötülüklerin şefkatli anasıdır. Burada para konuşur."

"...Hayat satrancın aksine şah-mattan sonra da devam eder."

"...Alınyazının altına imzanı atamazsın."

"...Eşi bulunmaz biri 'içimizden biri' değildir."

"...' İki buz küpünü birbirine vurarak ateş yakmak' diye birşey olmasaydı ben icat ederdim."

Devamını Oku

KİTAP| Nisan'ı başka güzel yapan

İzmir'e Nisan gelince işte böyle oluyor. Evet, hava bazen bir açıp bir kapayarak fazla naz tuz yapıyor ama yine de benim gönlümde baskın çıkan renkler oluyor. Yeşilin ve kırmızının bu tonu kendini bahara adamış, sarıyla mavi de yukarıdan el sallıyor; ben de her seferinde onların peşine takılıyorum. Arada bir havanın bozmasını da o yüzden pek umursamıyorum.

Bir kitap fuarı gününde bu fotoğrafta da mesela güneş tam yüzüme vurmuş. Zamanlama biraz manidar çünkü saat akşam beş suları :o Tam akşam değil ama sabahın çoktan geçtiğinin ve vuran güneşin sabah güneşi olmadığının altını çizmeliyim. :p

Benim için Nisan'ı bambaşka güzel yapan şeylerden biri de İzmir'de Kitap Fuarı. Yaşımın tek rakamlara tekabül ettiği yıllardan bu zamana babamla kazandığım en keyifli rutinim. Fuarın başladığı ilk haftasonu yapılan kahvaltının ardından günün kalan kısmının teması yıllardır baba-kız-kitap üçlemesinden oluşuyor. Rutini keyifli yapan kısım da sanırım bu.

Biz de fuarın ikinci gününe rastlayan ilk ziyaretimiz de babam ve kardeşimle yine ellerimiz kollarımız dolu dolu çıktık. Yeni çıkanlar arasında kaybolduk, okunmamış eskilerden seçkiler yaptık. Orada olduğumuz süre içinde her kitap yalanıp yutulabilir lezzette görünüyordu. Yayınevlerinin indirimleri de kreması olmuş; biz de bu tada duyarsız kalamadık. :)

Fuar yine her zamanki kalabalıklığındaydı. Geçen senelerden farklı olarak ise bu sene sahaf temasına hayli geniş yer ayrılmış. Kitapların birbirine sokularak ve her birinin kendi izini kararak oluşturduğu kocaman bir dünya bence sahaflar. Keşke daha da çoğalsalar.

Onun dışında bir güzellik daha yapılmış ki iyi mi kötü mü olmuş ben karar veremedim. Artık imza günleri için birçok yazarda imza salonları kullanılıyor. Bu kitap imzalatmak istemeyen okurlar açısından güzel ve standları daha rahat gezme şansı veriyor. Ancak fuar da bana o sırada bekleyerek, o sıralardan oluşan kalabalığı zigzaglarla aşarak güzel gibi geliyor. Kendim de zamanında üç saat beklediğim kuyruklardan yola çıkarak konuşuyorum :) O sıralarda muhabbetin, sıra ilerlerken incelediğin ve hiç aklında yokken aldığın kitapların tadı çok başka mesela.

Ve bu pazar bitiyor fuar. Yani yarın son gün. Eğer gitmediyseniz pazar kalabalığı falan demeden bence mutlaka gidin. Kendinize göre bir şeyler bulamamanızın imkanı yok. Sonra o kitap kokusu, kitap dokusu, ayraçlar, film afişleri, dergiler, çeşit çeşit defterler, ajandalar; bunlarla geçen gün kötü hissetme şansı da tanımıyor. :)

Herkese mutlu haftasonları! :)

Devamını Oku

KİTAP | Pazar okumasında 'Yeraltından Notlar'

İnsanın insanı bu kadar iyi bildiğini gördükçe, insanı milim dahi atlamadan anlattığına tanık oldukça, ruha nasıl ilmek ilmek kazarcasına inilir; şaşkınlık-hayranlık karışık bir şekilde izledikçe ve iz bırakıp hiç silinmediğini gördükçe 'bu dünyadan bir Dostoevski geçmiş' değil de 'o zaten bir dünya olarak bizim dünyamıza gelmiş' diyesi geliyor insanın.

Her satırının bir sonraki için büyük merak uyandırması, Dostoyevski'nin anlattığı yalın insanın yanında aslında ne kadar yüzeysel olduğumuzu hissetmemiz de bence bundan. 

Ve onun yazdıklarına; hele ki Yeraltından Notlar'a sadece eser demek ne kadar zorsa, sonraki pek çok şeye de eser demek, roman demek, karakter demek bence bir o kadar zor.

İnsan bazen her şeyden uzaklaşıp bir kitapta kaybolmak istiyor. Dostoyevski benim için kaybolacak derinlikte bir dünya demek ve o büyük dünyaya pazar gibi sessiz bir gün sularında girebilmek çok iyi geliyor.. Üstelik anlatmaya hiç çabalamadan; bazen sadece anlamaya çalışarak ve sadece bunun iyi geleceğini bilerek...

Devamını Oku

KİTAP | Bu hafta başucumda

Yeni haftanın ilk gününden herkese merhaba ve herkese iyi haftalar! :) Benim için yeni haftaya başlamak demek biraz da o haftanın hangi gününde ne yapacağımı kafamda planlamak demek. Bazen aksi durumlar olsa da, gün güne uymasa da o haftaya dair bir şeyler belirlemeyi severim. Bir de planlı programlı olunca zamanın daha verimli kullanıldığı gerçeğine inanırım.

Her pazar başucumu da şöyle bir düzenlerim. O hafta neler okuyacaksam, neler izleyeceksem başucuma alırım. Birer birer de değil, böyle hepsi bir arada yamacımda olsun isterim. :) Okuduklarımı, izlediklerimi not alırım ve bu yüzden kitaplarımla, filmlerimle birlikte mutlaka bir defter ve bir kalem de olur başucumda. Bu arada özellikle kitap söz konusuysa Milliyet Kitap tanıtım yazılarıyla, röportajlarıyla, önerileriyle çok iyi bir rehber; hararetle tavsiye ederim.  

Bu yazıya da bu haftaki başucum konuk. Bu hafta neler var başucumda onları paylaşmak istedim sizlerle;

Coco Chanel-Efsanesi ve Hayatı, Justine Picardie: Yetimhanede büyüyen, sonrasında bir manastırda kalıp buradan kaçarak barlarda şarkı söyleyen, o dönem sadece hayat kadınlarıyla özdeşleştirildiği halde kırmızı ruj süren, pantolonu giyen ilk kadın olan ve daha çok çok büyük devrimler yapan bu muhteşem kadının hayat hikayesini okumayı çok istiyordum. 

Geçtiğimiz hafta edindiğim Justine Picardie'nin Coco Chanel-Efsanesi ve Hayatı adlı biyografisini görünce ve biraz karıştırınca iyi bir kaynak olduğu izlenimini edindim. Okudukça da yanılmadığımı anlıyorum. Olağanüstü bir hayatın ve başarının öyküsünü akıcı bir dille anlatmış Picardie. Yanı sıra Chanel'in hayatta kalan son arkadaşlarıyla, akrabalarıyla, çalışanlarıyla olan röportajlarla da destekleniyor kitap. Ben beğenerek okuyorum.

Bütün Şiirleri, Orhan Veli: Şiir çok severim. Benzerlerinin gelemeyeceğine inandığım bazı şairler vardır ki onların şiirlerini başucumdan ayırmaya hiç kıyamam. Onlardan biri de Orhan Veli. Şiir bu denli zorken, dizeleriyle aramda zerre yabancılık hissetmemek her şiirini bana defalarca okutuyor ve hepsinden bir şeyler bulabiliyorum kendimde. 

Aslında Orhan Veli hakkında en güzel şeyi Cemal Süreya söylemiyor mu, "Orhan Veli şiire kasket giydirdi, şiiri sivilleştirdi." diyerek...

Sevda Sözleri, Cemal Süreya: Cemal Süreya'nın bütün şiirlerinden oluşan Sevda Sözleri uzun zamandır başucumda. Bazen de çantamda ve her halimde bana eşlik ediyor. Sayfaları çevirsem de geçen zamanı hissetmiyorum. Bir nevi evim gibi. Varlığını bilmek, en gerçek halimi orada görebilmek iyi geliyor. 

Yeraltından Notlar, Dostoyevski: Aslında daha önce okumuştum bu kitabı ama yaklaşık yedi sene önceydi. Kütüphanemi karıştırırken tekrar okumak istedim. Hani deniyor ya Dostoyevski insan psikolojisini incelemede en büyük usta diye bu kitabın da insan psikolojisinin en en derinlerine dokunduğunu hatırlıyorum. Bu okuyuşumda lezzeti eminim daha bir başka olacak.

Breakfast at Tiffany's, Truman Capote: Kaçıncı defa izleyeceğim bilmiyorum, ama bazı filmler olur ya size mutluluk verir, canınız ister onları izlemeyi... İşte benim o filmlerimin başında Breakfast at Tiffany's var. Bu güzel kış günlerine de yakışır dedim, bu hafta bir gün sıcacık köşeme çekilip izleyeceğim. Sanırım birkaç gün de Moon River'ı mırıldanırım. :)

Germinal, Emile Zola: Germinal'i okumuştum. Ancak Emile Zola'nın muhteşem romanından uyarlanan filmini izlememiştim. Hem okuduğum romanın film versiyonunu merak ettim hem de üniversitede bir hocamız tavsiye etmişti bu filmi. Bu hafta izleyeceğim. Bakalım Emile Zola'nın diliyle resmen yaşattığı romanın film versiyonunun tadı nasıl...

Küçük Prens, Antoine de Saint-Exupéry: Bu kitap benim içimdeki çocuk. Ve ben içimdeki çocuğu hiç kaybetmek istemiyorum. Bu yüzden Küçük Prens'imi başucumdan hiç ayırmıyorum.

Devamını Oku

EDEBİYAT | Yazmasam deli olacaktım

"Söz vermiştim kendi kendime: Yazı bile yazmayacaktım. Yazı yazmak da, bir hırstan başka ne idi? Burada, namuslu insanların arasında sakin, ölümü bekleyecektim; hırs, hiddet neme gerekti? Yapamadım. Koştum tütüncüye, kalem, kağıt aldım. Oturdum. Adanın tenha yollarında gezerken canım sıkılırsa küçük değnekler yontmak için cebimde taşıdığım çakımı çıkarttım. Kalemi yonttuktan sonra tuttum öptüm. Yazmazsam deli olacaktım."

Bir coşkunun bu kadar yalın anlatılması, bu kadar içten olması, kendinle konuşurken bu denli samimiyet... Sait Faik'in bu satırları işte bu yüzden çok etkiler beni. Yazmak dediğimiz şey de aslında bu değil midir... Biraz gidip gelme hali, çokça samimiyet ve her zaman yalın...

Devamını Oku

KİTAP | Bu aralar başucumda...

Karmakarışık bir dünyada yaşıyoruz, karmakarışık şeyler yaşıyoruz. Bunlarla başa çıkabilme gücünü de bir şekilde buluyoruz. Mutluluklar mutsuzlukları dengeliyor, gündelik telaşa son hız kaptırmışken bir de bakıyoruz o telaştan eser kalmıyor, ya da kendimize bir liman arıyoruz; ki çoğu zaman da yaptığımız bu oluyor.

Benim için o en sığınak limanlar başucu kitaplarım olur her zaman. Günün tüm arta kalanlarından sıyrılmak istediğimde, başka dünyalarda soluk almak istediğimde yatağa uzanıp, başucu lambamı açıp dilini ve dünyasını sevdiklerimle geçirdiğim saatler iyi gelir. Kendimden başka hayatlara sessiz bir fonda ve sadece kendi gözümden bakmak tazeler beni.

O yüzden daha bir özeldir başucu kitaplarım. Okumanın tadını en iyi onlarla alırım. Bir taneyle de yetinemem hiçbir zaman. Kendimce belli aralıklarla güncellediğim, her ruh halime göre bir şeylerin olduğu başucumdaki komodinde bu aralar neler var, onları paylaşmak istedim bu yazımda.

-Kürk Mantolu Madonna, Sabahattin Ali: Şu sıralar ikinci defa okuyorum. Bir öncekinde eksik kalanlar varmış, her sayfada onları fark edip tamamlıyorum. Zira kolay olmayanı anlatıyor Sabahattin Ali Kürk Mantolu Madonna’da. İnsanı anlatıyor.

Yarattığı karakterin derinliğinde, elimde bir de kalemimle insanın izini sürüyorum ben de. Bu yolculuğumda çoğalan soru işaretlerim, beraberinde çoğalan yanıt arama halim, hayata dair önemsemediğimiz, ya da fazla umursamadığımız ayrıntılar ve o ayrıntıların en yalın haliyle yarattığı etki eşlik ediyor bana.

Sonra gerçeğin sapsadeliği ama insanın karmaşıklığı… Bu ikisinin çelişkisi… Kendinden uzaklaşmak, bir yandan da kendine yaklaşmak… Bu ikisi arasında kurulan ustaca denge… Daha da pek çoğu. Uzun bir süre daha başucumda kalacak, ama daha da önemlisi hep içimde kalacak Kürk Mantolu Madonna.

-Aşkın Cep Defteri, Murathan Mungan:  Aşka dair bir şeyler okumayı sevenlerdenim ben. Anlatırken de aşkın hakkının verilmesi gerektiğine inananlardanım. Bunca yıldır ‘ne’ diye sorguladığımız, sıradanlığın ve klişenin hiç yakışmadığı aşkı yazarken emek verilmesine inananlardanım.

O yüzden işte Murathan Mungan deyince akan sular durur bende. Mart ayında çıkan bu muhteşem kitabı da bir gecede biten ancak sonra sayfaları tekrar tekrar çevrilen türden. Yani yine her satırı defalarca okunmaktan keyif alınan Murathan Mungan…

-Kediler Güzel Uyanır, Yekta Kopan: Kasım’dan beri birlikteyiz, çok da uyumluyuz. Yekta Kopan’ın o enfes kısa öykülerini kaçıncı okuyuşum bilmiyorum, ancak uzunca bir süre daha başucumda kalacak ondan eminim.

Matruşka, Diyet, Muasır Medeniyetler Mertebesi, Geometri gibi tadı başka öykülere çok güzel demek az geliyor, yavan kalıyor. Ben de içimde daha da lezzetlensin diye ayırmıyorum başucumdan.

Bir de Tarçın Kokusu öyküsündeki şu cümle; “Değil mi ki rüyalar gün boyu sakatlanan zihinlerimizin koltuk değnekleri.” Aylardır nasıl iyi geliyor…

-Sevda Sözleri, Cemal Süreya:  Az olanın, öz ve güzel olanın kıymetini hep hatırlarcasına, naçizhane tüm sadakatimle ayıramam Sevda Sözleri’ni başucumdan.

Cemal Süreya’ya hayranlığımdan, dertleşir gibi dökülen dizelerine hayranlığımdan, sanatına hayranlığımdan… Ve bir de tabii bunları okuyup hissedebildiğim için kendimi şanslı saydığımdan.

Devamını Oku